Στα εφτά μου έμαθα να κεντώ, και λίγα χρόνια αργότερα, στα δέκα, η αγαπημένη μου γιαγιά μού έδειξε τα μυστικά του πλεξίματος με βελονάκι. Ήταν η αρχή μιας σχέσης ζωής με το χειροποίητο και τη λεπτομέρεια. Παράλληλα, πάντα λάτρευα τη ζωγραφική· χρώματα, σχήματα και υφές με μάγευαν, κι ίσως γι’ αυτό σήμερα νιώθω ότι “ζωγραφίζω” μέσα από το νήμα.

Αργότερα σπούδασα Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο, δημιούργησα μια όμορφη οικογένεια και παρόλο που η ζωή μου πήρε διαφορετικές κατευθύνσεις, το πλέξιμο δεν έπαψε ποτέ να είναι η δική μου δημιουργική διέξοδος, η στιγμή ηρεμίας και έμπνευσης μέσα στην καθημερινότητα.